Төш (Тукай)

Викикитап, ачык эчтәлекле китаплар җыентыгыннан
Навигациягә күчү Эзләүгә күчү
Төш
АВТОР Габдулла Тукай

Төш


(Гетедән)

Мин төш күрдем.
Гүя мин бер зур шаһ имеш,
Таҗыма тезгән энҗе, мәрҗән, ахак имеш;
Сине сөеп, шигырь сөйләп, шагыйрь булып
Йөрүләрем бөтенләй үк нахак имеш.

Таҗлы башым хозурында иям имеш,
«Җанашым, мин сине сөям»,— диям имеш;
Нәрсә генә әйтер инде сөйгәнем дип,
Эчемнән бик янам имеш, көям имеш.

Әтрафымны чолгап алган гаскәрләр дә
Гөл йөзеңә күзләрене теккән бар да;
Минем өчен синнән шәфкать булырмы дип,
Бөтен гаскәр тын да алмый интизарда...

Төш шул төшкә җиткәч, шагыйрь уянды да,
«Явыз язмыш!» — диеп азрак уйланды да,
Уйларга да өлгермәде, мискин гашыйк,
Кайнар яшькә ике күзе чыланды да!

Бераздан соң килде аңар шатлык янә:
Егъласам мин, егъладым, ди, шашып кына;
Мәхәббәтем һаман иске мәхәббәт ич,
Югалтсам мин, югалттым, ди, шаһлык кына.


?